KATOLSKI    

POSOŁ

Časopis katolskich Serbow
Załoženy 1863

Wudawa Towarstwo

Cyrila a Metoda z.t.

Póstowe naměsto 2
02625 Budyšin

 

Kapłan Alojs bě „za-něšto-čłowjek“,
žadyn „anti-čłowjek“
Prědowanje fararja Měrćina Deleńka swjatkowničku w Róžeńće

Lubi putnicy,

 

lubi bratřa a lube so­try w Knjezu, česćeni du­chow­­ni so­bubratřa, lubi připo­słu­cha­rjo při ra­dijach!

 

Ja sym wćipny, što budźeš ty nje­­dźelu prědować, wuzna mi pjatk wje­čor knjez dekan. Haj, sej pra­jach, štóž wozjewjenja me­dijow sćě­huje, wě, wokoło ka­płana Aloj­sa, kotrehož zbóžno­pra­jenje ju­tře wočakujemy, je po­prawom wšo hižo prajene. Što potajkim hi­šće wočakować?
Sym sej předewzał, z wami wróćo hladać, wujimk z jednoho lista sej do wědomja zwołać a je­dyn wažny charakteristikum na­šeho zbóžneho sej wuwědo­mić. 

 

 

W Chrósćicach to bě. Serbska młodźina zetka so docyła prěni raz k nócnemu modlenju, 1983. Rozpominanja na temu „Žiwje­nje“ dótknychu so wuprajenjow Alojsa Andrickeho. Wuda so swje­ćatko z próstwu wo zbóžno­pra­jenje. Wot julija samsneho lěta pućowaše po serbskich wo­sa­dach křiž z napisom „Přez swój swjaty křiž sy cyły swět wu­móžił“ – napis to, kotryž na­maka so tež na jednym pri­mic­nym wobrazu Alojsa Andric­ke­ho. K zakónčenju druheho nóc­neho modlenja, kotrež wotmě so 1984 znowa w Chrósćicach, so křiž z tamnišeje cyrkwje na Ku­kowske hrodźišćo donjese.

 

Tehdy běch pódla! Dyrbju wam prajić, lubiło so mi njeje. Swarjeł tehdy sym. Zyma mi bě. Črije běchu přez mokru łuku błóćane, a ja to wšo zrozumił njejsym. Mi je so šło, kaž někotremužkuli w tu­tych dnjach, kotryž swari na wšě te tak katolske zarjadowanja wokoło zbóžnoprajenja, kiž swjat­kowny měr kaža ... a potom tež hišće Swjatu Trojicu wulki swje­dźeń! ... Mam zrozumjenje za tajke a hinaše šćipate słowa, přiwzać pak je njemóžu.  

 

Dźensa sym wjesoły, zo sym te­hdy přiwšěm při křižu wutrał, zo sym ze wšěm swojim nega­tiw­nym začućom tola za nim šoł. Dźensa wěm, kotry zmylk sym te­hdy sčinił. Njeběch přihoto­wa­ny, njej­sym w swojej modlitwje po­dawk rozwažował. Wěm toho­runja, zo je na kóncu zhromadne mo­dlenje mi dało přiwzać, štož za sebje po­pra­wom wotpokazo­wach.

 

Moje mysle du dźensa z Ró­žan­ta do Drježdźan a moluju sej poł­ny radosće hižo pisany wobraz wo jutřišej swjatočnosći. To bu­dźe krasnje, hdyž dožiwimy syłu wě­riwych ze wšěch stron biskop­stwa a ze zdalenišich kónčin. Hdyž so serbski kěrluš po Drjež­dźanach zanjese a so do něm­ske­ho změša, hdyž naše jónkrótne, pyšne narodne drasty a kopicu wje­sołych kaž wćipnych wo­bli­čow wuhladamy, hdyž zašumi spěw wulkeho projektoweho chó­­ra, hdyž kolpingowcy, ka­pał­nicy, biskopja, ministranća, měš­nicy a wosoby zjawneho ži­wje­nja ze wšě­mi tam zhro­ma­dźe­ny­mi Bo­hu dźak zawyskaja. Bohu dźak za to, zo je so na serb­skej ze­mi směł narodźić tajki wusa­ho­wacy swědk a přećel Chrystu­sowy!

 

To swět hišće słyšał njeje, zo ro­dak našeje kreje, přisłušnik naj­mjeńšeho słowjanskeho ludu so zjawnje, wosrjedź Němskeje, wšitkim za přikład da.

Tysac lět stare je křesćanstwo w našim kraju. Něhdźe štyrceći lět hakle swjećimy Bože potaj­no­sće w našej maćeršćinje. My, ći, kiž smy dźensa žiwi, směmy ra­dosć zbóžnoprajenja w swojej rěči přiwitać. Kak bychu so Ći­šin­ski abo Hórnik a druzy próco­wa­rjo rozradowali z tajkeho nje­wu­měriteho wjesela! 

 

Z křižom so wšo započa. Jězus Chry­stus, Boži Syn, je wusud kři­ža přiwzał a tak nam wšěm wu­móženje zdobył. Alojs An­dric­ki je Chrystusa naslědował. Wón je jěru hidu a jara hórku ból pře­trał. Wón je so wopor stał. 

 

W septembrje 1942 pisa kapłan Alojs z Dachauwa: „Das Opfer ist wohl schwer, man könnte es sich früher gar nicht so vorge­stellt haben – und gerade wie man wieder in Geduld und Sanft­mut und gegenseitigem Er­tragen sich hier üben kann über­steigt jegliches Erwarten. So mei­ne ich aber, dass dadurch das Op­fer vollkommener wird, je mehr ich gerade in diesen Tu­gen­den voranschreite – ich bitte Euch (wón piše propstej Beierej), mir darin auch durch Euer Gebet zu Hilfe zu kommen. Der heilige Schutzengel möge auch mir als Helfer und Wächter und Be­schü­tzer zur Seite stehen – ja, beson­ders mich vor dem bösen Geist, dem Teufel und seinen Versu­chun­gen beschützen. Der Geist der Gottlosigkeit und Verzweif­lung, an einer göttlichen Liebe zwei­felnder Geist umweht einen allzu sehr – wie soll man da die Zwei­fel nehmen, der Verzweif­lung oder Gleichgültigkeit Ein­halt tun, die Liebe ausspenden, da sie nur materiell gesehen wird – Worte aber nur leere Phrasen be­deuten! Der Heilige Geist möch­te kommen, lasst uns ihn be­tend erwarten!“

Swjatki, lubi bratřa, lube sotry w Knjezu. Dźens su swjatki. „Duch zahorja“ je naše dźensniše he­sło. Kóždy raz znowa, hdyž či­tam z jeho listow, kotrež su pó­sła­ne z hele tehdyšeho časa, tym, ko­třiž běchu jemu wosebje blis­cy, kóždy raz potom raduju so nad čistym wěriwym duchom, ko­tryž z jeho słowow klinči. Haj, z najwjetšeje bědnosće je kapłan Alojs zamóhł pisać křesćansku lubosć wučo. Tajki duch zahorja.

 

Tuž je cyle prawje tak, je při­mě­rjene:
•              Zo je telko hotwańčow, ma­će­rjow a družkow swoje HAJ da­ło a druheho februara swja­temu wótcej w Romje, před swětowej zjawnosću, zapłać Bóh prajiło za tute zbóžno­pra­jenje.
•              Zo je so wulka syła serbskich žonow a muži do wulkeho chó­ra zjednoćiła a nam jutře před bamžowskim legatom a kardinalom kurije ze swojim serbskim spěwom wutrobu zhrěje.  
•              Zo so bohata ličba holcow a žo­now jutře w pyšnej, hač druž­čej abo wuslěkanej dra­sće, přewodźena wot swje­dźen­­sce zdrasćenych hólcow a muži, k Łobju poda. Kelko mi­nistrantow, měšnikow a chor­hojow drje jutře tam Naj­swje­ćiše počesći?

•              Zo so wšitcy jutře na puć do Drjež­dźan podamy!

 

Mnozy su w zašłych dnjach, ty­dźenjach, měsacach a lětach wo tutym młodym duchownym pi­sa­li. Kóždy namaka aspekt, ko­tryž je jemu wažny.
W našim času, w kotrymž je mno­him wšo wšojedne, ma sej wě­ra ćežko. Runje nětko pak je kapłan Alojs nam najlěpši při­kład a jeho zbóžnoprajenje stanje so w docyła prawym času.

Kapłan Alojs Andricki bě mje­nujcy jedyn „za-něšto-čłowjek“, ža­dyn „anti-čłowjek“! Wón njeje přećiwo někomu wojował, wón je za Boha jednał, wučił, so mo­dlił. Na nim póznajemy, kak ćež­ko to je, jedyn „za-něšto-čło­wjek“ być, ale tež, kak spomóžne to je!

 

Alojs Andricki je lubował Skři­žowaneho. Do jeho słužby je so po­wołać dał. Wón njeje jenož wě­dźał, zo maš so wšědnje zno­wa na Chrystusa wusměrić, wón je to činił, tež w dnjach najsuro­wi­šeje hórkosće. Wón je swój křiž přiwzał.

Z tutoho zhladowanja sem smy sej my serbscy duchowni prajili, zo chcemy wočakujo jeho zbóžno­prajenje wědomje so jemu při­bližić, nic „anti“, ale „za-ně­što“ być.

 

Naš Bóh je trojjedny: Wótc a Syn a Duch Swjaty. Ličba tři je to­ho­dla ličba dospołnosće. Tri­duum, třidnjowski přihot, smy tuteje dospołnosće dla do ži­wje­nja zwo­łali. Za was a za nas, za nas wšit­kich! Haj, to nam wšit­kim tyje, hdyž so duchownje při­ho­towani na zbóžnoprajensku swja­točnosć do Drježdźan poda­my.

Za triduum smy so rozsudźili tež w tym, zo mamy přihot na swje­dźeń, swjedźeń samy, a dźak­prajenje, a to na swjedźenju Swjateje Trojicy!

 

Dźensa smy so zhromadźili tu w Róžeńće, pola Božeje maćerje z lipy. Swjate potajnosće, kotrež tule swjećimy, njech nas kruće zwjazuja z Bohom a mjezsobu, zo bychmy na swoje wašnje do­społnje naslědowali Chrystusa, kaž je to zdokonjał kapłan Alojs. Amen.
 
 

CMS by jan budar media | Alle Inhalte sind © by Katolski Posoł 2008